Allar almennar upplýsingar um safnið, stjórn þess, sögu og framtíðarsýn.
Safnið býður notendum sínum margvíslega þjónustu sem lýtur að upplýsingaöflun.
Upplýsingar um kynningar á safninu, námskeið í boði og heimildaleit
Í Þjóðarbókhlöðunni er fyrsta flokks aðstaða til náms og rannsókna.
Safnið stendur að fjölda verkefna í samvinnu við innlenda og erlenda aðila.
Bókasafnið
Ágrip af sögu Landsbókasafns Íslands – Háskólabókasafns
Landsbókasafn Íslands – Háskólabókasafn varð til við samruna Landsbókasafns Íslands og Háskólabókasafns, árið 1994.
Fyrsti vísir íslensks þjóðbókasafns, Landsbókasafns Íslands, varð til árið 1818 að tillögu danska fornfræðingsins C. C. Rafns. Nefndist safnið í upphafi Stiftsbókasafnið og var komið fyrir á lofti dómkirkjunnar í Reykjavík, undir stjórn stiftsyfirvalda. Jón Árnason þjóðsagnasafnari var ráðinn til starfa við safnið 1848.
Bókakosturinn nam á þessum árum 5-6 þúsundum prentaðra rita. Bókasafnið eignaðist árið 1846 handritasafn eftir lát Steingríms Jónssonar biskups. Alþingi keypti 1877 handa safninu bóka- og handritasafn Jóns Sigurðssonar (1811-79).
Bókasafnið var 1881 flutt í hið nýreista Alþingishús og hlaut þá nafnið Landsbókasafn Íslands. Þá var fjöldi prentaðra bóka og handrita orðinn um 19 þúsund. Árið 1886 var íslenskum prentsmiðjum gert að afhenda safninu tvö eintök af öllu prentuðu máli. Um 1900 var handritasafn Hins íslenska bókmenntafélags keypt handa safninu. Um svipað leyti var skipaður fastur bókavörður í fullt starf.
Landsbókasafn fluttist í nýja byggingu, Safnahúsið við Hverfisgötu, árið 1909, þá eitt stærsta og enn eitt glæsilegasta hús landsins, og var þar til húsa í 85 ár, í sambýli við Þjóðskjalasafn Íslands og hluta tímans einnig við Þjóðminjasafn Íslands og Náttúrugripasafn Íslands.
Útgáfa prentaðrar ritaukaskrár hófst árið 1888 (fyrir árið 1887), en var breytt í árbók 1945 þar sem birtist skrá um árlegan ritauka íslenskra rita (fyrst fyrir árið 1944), en einnig ársskýrsla bókasafnsins og fræðilegar ritgerðir. Ritaskráin var skilin frá árbókinni árið 1974 og hefur síðan komið út sem sérstakt rit, Íslensk bókaskrá. Frá 1979 hefur einnig komið út Íslensk hljóðritaskrá. Prentuð skrá um handrit safnsins kom út í þremur bindum 1918-37, en síðan hafa komið út fjögur aukabindi.
Enda þótt Háskólabókasafn hafi ekki verið stofnað fyrr en 1940 teygir forsaga þess sig nær öld aftur í tímann, eða allt til þess er stofnaður var Prestaskóli árið 1847, en bæði hann og Læknaskólinn, stofnaður 1876, og Lagaskólinn, stofnaður 1908, höfðu komið sér upp dálitlum bókasöfnum sem síðar urðu eign viðkomandi háskóladeilda eftir að háskólinn var stofnaður 1911. Heimspekideildin, sem á sér jafnlanga sögu og háskólinn, eignaðist einnig fljótlega nokkurn bókakost. Um sameiginlega gæslu og rekstur þessara safna var hins vegar ekki að ræða fyrr en hin nýja háskólabygging á Melunum var tekin í notkun vorið 1940. Þar hlaut hið nýja Háskólabókasafn hluta af bakálmu hússins og var opnað til notkunar 1. nóvember 1940. Bókakostur þess var þá um 30 þúsund bindi, og árið 1941 var lögfest að safnið fengi sem skylduskil eitt eintak af öllu sem prentað var í landinu. Háskólabókavörðurinn var allt til ársins 1964 eini fastráðni starfsmaður safnsins, en starfsmönnum fjölgaði smám saman og voru orðnir rúmlega tuttugu þegar safnið sameinaðist Landsbókasafni 1994. Þá var fjöldi binda í safninu um 345 þúsund. Háskóla Íslands höfðu borist nokkur einkabókasöfn að gjöf sem urðu hluti af Háskólabókasafni. Mest þeirra var safn Benedikts S. Þórarinssonar, um átta þúsund bindi íslenskra blaða, tímarita og bóka.
Á öndverðu árinu 1990 var keypt alhliða tölvukerfi fyrir Háskólabókasafn og Landsbókasafn, en það nýttist einnig eftir atvikum öðrum bókasöfnum í landinu. Kerfið var formlega tekið í notkun í desember 1991 undir heitinu Gegnir.
Nýtt sameinað bókasafn, Landsbókasafn Íslands – Háskólabókasafn, var opnað við hátíðlega athöfn í Þjóðarbókhlöðu fimmtudaginn 1. desember 1994.
Í lögunum um Landsbókasafn Íslands – Háskólabókasafn er rækilega mælt fyrir um hlutverk safnsins. Því er ætlað að vera í senn þjóðbókasafn og bókasafn Háskóla Íslands, og sem rannsóknarbókasafn ber því að halda uppi upplýsingaþjónustu á sviði vísinda og fræða, stjórnsýslu og atvinnulífs.
Á fimm ára afmæli safnsins, 1. desember 1999, var gefið út ritið Landsbókasafn Íslands – Háskólabókasafn fyrstu fimm árin. Þar eru rakin helstu viðfangsefni safnsins þennan fyrsta hálfa áratug starfsævi þess.
Landsbókaverðir og háskólabókaverðir
Landsbókaverðir 1848-1994
- 1848 - 1887 Jón Árnason (Jón var bókavörður Stiftsbókasafnsins frá 1848 til 1881 þar til að safnið breytti um nafn)
- 1887 - 1906 Hallgrímur Melsted
- 1908 - 1924 Jón Jacobson
- 1924 - 1943 Guðmundur Finnbogason
- 1943 - 1944 Þorkell Jóhannesson
- 1944 - 1964 Finnur Sigmundsson
- 1964 - 1994 Finnbogi Guðmundsson
- 1994 - Nanna Bjarnadóttir (frá september til nóvember á meðan gengið var endanlega frá sameiningu Landsbókasafns og Háskólabókasafns)
Háskólabókaverðir 1940-1994
- 1940 -1945 Einar Ólafur Sveinsson
- 1945 -1974 Björn Sigfússon
- 1974 -1994 Einar Sigurðsson (í leyfi frá feb. 1992-nóv. 1994)
- 1992 - 1994 Þórir Ragnarsson (staðgengill Einars Sigurðssonar)
Landsbókaverðir frá 1994
- 1994 - 2002 Einar Sigurðsson (áður Háskólabókavörður)
- 2002 - 2007 Sigrún Klara Hannesdóttir
- 2007 - Ingibjörg Sverrisdóttir
safnið á facebook
safnið á myspace